BOOK
THREE
|
Liber Tertius |
Chapter
52
|
Cap.
52. 1.
Domine, non sum dignus consolatione tua, nec aliqua spirituali visitatione:
et ideo juste mecum agis, quando me inopem et desolatum relinquis. Si enim
ad instar maris lacrymas fundere possem, adhuc consolatione tua dignus non
essem. Unde nihil dignus sum quam flagellari et puniri, quia graviter et sæpe
te offendi, et in multis valde deliqui. Ergo vera pensata ratione, nec
minima sum dignus consolatione. Sed tu clemens et misericors, quia non vis
perire opera tua, ad ostendendum divitias bonitatis tuæ in vasa
misericordiæ tuæ, etiam propter omne proprium meritum dignaris consolari
servum tuum supra humanum modum. Tuæ enim consolationes non sunt sicut
humanæ confabulationes. |
|
What have I done, Lord, that You should confer on me any heavenly comfort? I remember that I have done nothing good, but that I have always been prone to sin and slow to amend. That is true. I cannot deny it. If I said otherwise You would stand against me, and there would be no one to defend me. What have I deserved for my sins except hell and everlasting fire? In truth, I confess that I am deserving of all scorn and contempt. Neither is it fitting that I should be remembered among Your devoted servants. And although it is hard for me to hear this, yet for truth's sake I will allege my sins against myself, so that I may more easily deserve to beg Your mercy. |
2.
Quid egi, Domine, ut mihi conferres aliquam cælestem consolationem? Ego
nihil boni egisse recolo me, sed semper ad vitia pronum, et ad
emendationem pigrum fuisse. Verum
est, et abnegare non possum; si aliter dicerem, tu stares contra me, et
non esset qui defenderet. Quid merui pro peccatis meis, nisi infernum, et
ignem æternum? In veritate confiteor, quoniam dignus sum omni ludibrio et
contemtu; nec decet me inter devotos tuos commarari. Et licet hoc ægre
audiam, tamen adversum me pro veritate peccata mea arguam, ut facilius
misericordiam tuam valeam impetrare. |
|
What
shall I say, guilty as I am and full of all confusion? My tongue can say
nothing but this alone: "I have sinned, O Lord, I have sinned; have
mercy on me and pardon me. Suffer me a little that I may pour out my
grief, before I go to that dark land that is covered with the shadow of
death." What do you especially demand of a guilty and wretched
sinner, except that he be contrite and humble himself for his sins? In
true sorrow and humility of heart hope of forgiveness is born, the
troubled conscience is reconciled, grace is found, man is preserved from
the wrath to come, and God and the penitent meet with a holy kiss. |
3. Quid dicam reus, et omni confusione plenus? Non habeo os loquendi, nisi hoc tantum verbum: Peccavi, Domine, peccavi: miserere mei, ignosce mihi. Sine me paululum, ut plangam dolorem meum, antequam vadam ad terram tenebrosam, et opertam mortis caligine. Quid tam maxime a reo et misero peccatore requiris nisi ut conteratur et humiliet se pro delictis suis? In vera contritione, et cordis humiliatione nascitur spes veniæ, reconciliatur perturbata conscientia, recuperatur gratia perdita, tuetur homo a futura ira, et occurrunt sibi mutuo in osculo sancto Deus et pœnitens anima. |
| To You, O Lord, humble sorrow for sins is an acceptable sacrifice, a sacrifice far sweeter than the perfume of incense. This is also the pleasing ointment which You would have poured upon Your sacred feet, for a contrite and humble heart You have never despised. Here is a place of refuge from the force of the enemy's anger. Here is amended and washed away whatever defilement has been contracted elsewhere. |
4.
Humilis peccatorum contritio acceptabile tibi est, Domine, sacrificium,
longe suavius odorans in conspectu tuo, quam thuris incesum. Hoc est
gratum etiam unguentum, quod sacris pedibus tuis infundi volusti, quia cor
contritum, et humiliatum nunquam despexisti. Ibi est locus refugii a
facie iræ inimici; ibi emendatur et abluitur quidquid aliunde contractum
est in inquinatum. |