BOOK
ONE
|
Liber
Primus |
Chapter
21
|
Cap. 21. 1. Si vis aliquid proficere,
conserva te in timore Dei et noli esse nimis liber. Sed sub disciplina
cohibe omnes sensus tuos, nec ineptæ te tradas lætitiæ, da te ad cordis
compunctionem, et invenies devotionem; compunctio multa bona aperit, quæ
dissolutio cito perdere consuevit. Mirum est, quod homo possit unquam
perfecte lætari in hac vita, qui suum exilium, et tam multa pericula animæ
suæ considerat, et pensat. |
|
Lighthearted
and heedless of our defects, we do not feel the real sorrows of our souls,
but often indulge in empty laughter when we have good reason to weep. No
liberty is true and no joy is genuine unless it is founded in the fear of
the Lord and a good conscience. |
2. Propter levitatem cordis et
negligentiam defectuum nosrorum non senstimus animæ nostræ dolores, sed
sæpe vane reddimus verba, quandomerito flere deberemus. Non est vera
libertas, nec bona conscientia, nisi in timore Dei. Felix qui abjicere
potest omne impedimentum distractionis, et ad unionem se redigere sanctæ
compunctionis. Felix qui a se abdicat quidquid suam conscientiam maculare
potest, vel gravare. Certa viriliter. Consuetudo consuetudine vincitur. Si
tu scis homies dimittere, ipsi bene dimittent te, tua facta facere. |
|
Do
not busy yourself about the affairs of others and do not become entangled
in the business of your superiors. Keep an eye primarily on yourself and
admonish yourself instead of your friends. |
3. Non attrahas tibi res aliorum,
nec te implices causis majorum. Habeas semper oculum super te primum, et
admoneas te ipsum specialiter, præ omnibus tibi dilectis. Si non habes
favorem hominum noli exinde tristari, sed hoc tibi sit grave quia non
habes te satis bene et circumspecte, sicut deceret servum Dei et devotum
Religiosum conversari. Utilius est sæpe et securius, quod homo non habeat
multas consolationes in hac vita secudum carnem, præcipue tamen, quod
divinas non habemus, aut rarius sentimus nos devotos; in culpa sumus, quia
compunctionem non quærimus cordis, ac vanas et extrinsecas non abjicimus.
|
|
Consider
yourself unworthy of divine solace and deserving rather of much
tribulation. When a man is perfectly contrite, the whole world is bitter
and wearisome to him. I do not doubt that you would correct yourself more earnestly if you would think more of an early death than of a long life. |
4. Cognosce te indignum divina
consolatione, sed magis dignum multa tribulatione. Quando homo perfecte
est compunctus, tunc gravis et amarus est ei totus mundus. Bonus homo
sufficientem invenit materiam dolendi et flendi: sive enim considerat se,
sive de proximo pensat; scit quia nemo sine tribulatione hic vivit; et
quanto strictius sese considerat, tanto amplius dolet. Materiæ justi
doloris, et internæ compunctionis sunt peccata, et vitia nostra, quibus
ita involuti jacemus, ut raro cælistia contemplari valeamus. |
|
And
if you pondered in your heart the future pains of hell or of purgatory, I
believe you would willingly endure labor and trouble and would fear no
hardship. But since these thoughts never pierce the heart and since we are
enamored of flattering pleasure, we remain very cold and indifferent. Our
wretched body complains so easily because our soul is altogether too
lifeless. |
5. Si frequentius de morte tua, quam
de longitudine vitæ tua cogitares, non dubium, quin ferventius te
emendares. Si etiam futuras Inferni, sivi Pergatorii, poenas cordialiter
perpenderes, credo quod libenter dolorem et laborem sustineres, et nihil
rigoris formidares. Sed quia ista ad cor non transeunt, et blandimenta
adhuc amamus, ideo frigidi et valde pigri remanemus. Sæpe est inopia
spiritus unde tam leviter conqueritur corpus miserum. Ora igitur humiliter
ad Dominum ut det tibi compunctionis spiritum; et dic cum Propheta, Ciba
me Domine pane lacrymarum et potum da mihi in lacrymis in mensura. |