BOOK
ONE
|
Liber
Primus |
Chapter
11
WE
SHOULD enjoy much peace if we did not concern ourselves with what others
say and do, for these are no concern of ours. How can a man who meddles in
affairs not his own, who seeks strange distractions, and who is little or
seldom inwardly recollected, live long in peace? |
Cap.
11. 1.
Multam possumus pacem habere, si volumus nos cum aliorum dictis et factis
quæ ad nostram curam non spectant non occupare. Quomodo potest ille in
pace die permanere, qui alienis curis se intermiscet, qui occasiones
forinsecus quærit, qui parum vel raro se intrinsecur colligit? Beati
simplices, quoniam multam pacem habebunt. |
|
Why
were some of the saints so perfect and so given to contemplation? Because
they tried to mortify entirely in themselves all earthly desires, and thus
they were able to attach themselves to God with all their heart and freely
to concentrate their innermost thoughts. |
2.
Quare quidam Sanctorum tam perfecti et contemplativi fuerunt? quia
mortificari omnino ab omnibus terrenis desideriis studuerunt, et ideo
totis medullis cordis Deo inhærere, atque sibi libere vacare potuerunt.
Nos nimium propriis occupamur passionibus, et de transitoriis nimis
sollicitamur. Raro nam vitium unum perfecte vincimus, et ad quotidianum
profectum non attendimus, ideo frigidi et tepidi remanemus. |
|
If
we mortified our bodies perfectly and allowed no distractions to enter our
minds, we could appreciate divine things and experience something of
heavenly contemplation. |
3.
Si essemus nobismetipsis perfecte intenti, et exterius minime implicati,
tunc possemus etiam divina sapere, et de cælesti contemplatione aliquid
experiri. Totum
et maximum impedimentum est, quia non sumus a passionibus, et
concupiscentiis liberi, nec perfectam viam Sanctorum conamur ingredi.
Quando etiam modicum adversitatis occurit, nimis cito dijicimur, et ad
humanas consolationes convertimur. |
|
If
we tried, however, to stand as brave men in battle, the help of the Lord
from heaven would surely sustain us. For He Who gives us the opportunity
of fighting for victory, is ready to help those who carry on and trust in
His grace. |
4.
Si niteremur sicut viri fortes stare in proelio, profecto auxilium Dominii
super nos videremus de cælo. Ipse
nam certantes, et de sua gratia sperantes paratus est adjuvare, qui nobis
certandi occasiones procurat, ut vincamus. Si
tantum in istis exterioribus observantiis profectum religionis ponimus,
cito finem habebit devotio nostra. Sed ad radicem securim ponamus, ut
purgati a passionibus pacificam mentem possideamus. |
|
If
we were to uproot only one vice each year, we should soon become perfect.
The contrary, however, is often the case -- we feel that we were better
and purer in the first fervor of our conversion than we are after many
years in the practice of our faith. Our fervor and progress ought to
increase day by day; yet it is now considered noteworthy if a man can
retain even a part of his first fervor. |
5. Si omni anno unum vitium
extirparemus, cito viri perfecti efficeremur. Sed modo contrario sæpe
sentimus ut meliores, et puriores in initio conversionis nos fuisse
inveniamus quam post multos annos prosessionis. Fervor et profectus noster
quotidie deberet crescere, sed nunc pro magno videtur si quis primi
fervoris partem possit retinere. Si modicam violentiam faceremus in
principio, tunc omnia possemus facere cum levitate et gaudio.
|
|
It
is hard to break old habits, but harder still to go against our will. |
6. Grave est assueta dimittere, et gravius est contra propriam voluntatem ire. Sed si non vincis parva et levia, quando superabis difficiliora? Resiste in principio inclinatini tuæ, et malum defere consuetudinem, ne forte paulatim ad majorem te ducat difficultatem. O si adverteres quantum tibi pacem et aliis lætitiam faceres, temetipsum bene habendo, puto quod sollicitior esses ad spiritualem profectum. |